Η αρχή της ενδεχομενικότητας

Η αρχή της ενδεχομενικότητας βασίζεται στην αντίληψη και αποδοχή της πιθανότητας να γίνει ή να μη γίνει κάτι όσο περίεργο ή ακατόρθωτο φαίνεται και στην αρχή της συνειδητοποίησης ότι η πιθανότητα αυτή υπάρχει περίπτωση να γίνει πραγματικότητα.
Είναι η αρχή του "μπορεί", όπως πολύ σωστά ανέφερε ένας "σοφός" μου φίλος πριν από λίγες ημέρες. Η αρχή, λοιπόν, αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την αρχή της απόλυτης σιγουριάς που βίωσε και συνεχίζει να βιώνει η προηγούμενη γενιά! Η γενιά του:"σε ένα χρόνο παντρεύομαι", "σε δύο χρονάκια το πολύ θα έχω διοριστεί", "σπούδασε βρε παιδάκι μου σίγουρα θα βρεις δουλειά", "εγώ στην ηλικία σου είχα κάνει ήδη και τον Κωστάκη, εσύ τι περιμένεις;" και άλλα πολλά παρόμοια που όλοι της γενιάς μου έχουμε ακούσει!
Υπάρχει το ενδεχόμενο να γίνουν όλες οι προτάσεις-ευχές των γονιών μας πραγματικότητα. Υπάρχει όμως, και το ενδεχόμενο να μη γίνουν, να μην μπορείς να σπουδάσεις, να μη μπορείς να βρεις δουλειά, να πάρεις την απόφαση να εγκαταλείψεις τα όνειρα σου και τις επιθυμίες σου, να μη θέλεις να παντρευτείς και να κάνεις παιδί που θα τρέφεται με το "έμβασμα" που θα στέλνει ο μπαμπάς και η μαμά κάθε μήνα για να βοηθήσουν τα παιδιά στο πρώτο τους ξεκίνημα, να λιποψυχήσεις, να παλέψεις, να εγκαταλείψεις, να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, να πάρεις λάθος ή σωστές επιλογές...
Το μόνο που θα πρέπει να είναι σίγουρο στην αρχή της ενδεχομενικότητας είναι να σκεφτείς όλα τα ενδεχόμενα...

Για ποια ειδίκευση μιλάμε ακριβώς;

Τα παλιά τα χρόνια-που θα έλεγε και η γιαγιά μου-υπήρχε ένας άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Κι αυτό όχι γιατί πάντα ήταν άξιος αλλά γιατί λίγοι είχαν σπουδάσει και είχαν αποκτήσει ειδίκευση σε συγκεκριμένο αντικείμενο. Κατά συνέπεια ο "σπουδαγμένος" έπρεπε να βρει τη λύση σε όλα τα προβλήματα και να αναλάβει αρμοδιότητες που δεν είχαν πάντα σχέση με το επάγγελμά του.
Σήμερα όμως, ζούμε στον 21ο αιώνα και τα πράγματα θα έπρεπε να έχουν αλλάξει...Δυστυχώς, πριν λίγο συνειδητοποίησα ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ένας συντηρητής στην πόλη μου ανέλαβε να σχεδιάσει και να οργανώσει ένα μουσείο, μια περιοδική και περιοδεύουσα έκθεση ζωγραφικής και φυσικά να γράψει το απαραίτητο κειμενικό υλικό. Άρα, εγώ, ως μουσειολόγος μπορώ να κάνω τα σχέδια του κτιρίου του μουσείου και ο αρχιτέκτονας θα μπορούσε να κάνει τη συντήρηση...
Επομένως, θα πρέπει όλοι όσοι έχουμε σπουδάσει τόσα χρόνια, όσοι ξοδέψαμε χρόνο και χρήμα και προσπαθούσαμε να πάρουμε πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά να αναγνωρίσουμε τη ματαιότητα των κόπων μας;
Για ποια ειδίκευση και γνώση μιλάμε επιτέλους στην Ελλάδα του σήμερα όταν ένας άνθρωπος-με δύο γνωστούς παραπάνω-μπορεί να "αντικαταστήσει" πολλούς; Και επιτέλους δεν πρέπει να είναι θέμα γνώσεων και ικανοτήτων η εκάστοτε εργασία;

Παρουσίαση βιβλίου- "Απόηχος της μάχης"

Η Ελίνα Οικονόμου σας προσκαλεί στην παρουσίαση της πρώτης της ποιητικής συλλογής με τίτλο «Απόηχος της Μάχης» που θα γίνει την Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009, ώρα 19:00 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης (Σπύρου Κατσαδήμα 7, Ιωάννινα).

Θα μιλήσουν:
Δέσποινα Παπαστάθη, Φιλόλογος
Μίλτος Γήτας, Ποιητής-Συγγραφέας



BIOΓΡΑΦΙΚΟ:
Η Ελίνα (Ευαγγελία) Οικονόμου γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1985. Σπούδασε Ιστορία Τέχνης στο τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ενώ τώρα φοιτά στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ξεκίνησε να γράφει ποιήματα σε ηλικία 16 ετών. Το βιβλίο "Απόηχος της μάχης" αποτελεί την πρώτη της ποιητική συλλογή.

Νεότητα και εργασία

Καθημερινά διαπιστώνω ότι στη σύγχρονη κοινωνία αντί να πάμε μπροστά, βαδίζουμε συνεχώς προς τα πίσω. Και όχι μόνο οπισθοδρομούμε αλλά το κάνουμε με ευχαρίστηση, με θέληση και ζήλο πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του 21ου αιώνα!
Με μια πολύ καλή πάσα από τους πολιτικούς αρχηγούς του τόπου, που κραυγάζουν για ανανέωση θα αναφερθώ στις φανταστικές-και η λέξη χρησιμοποιείται κυριολεκτικά-εργασιακές συνθήκες, που αντιμετωπίζουμε οι νέοι άνθρωποι. Και όταν λέω νέοι άνθρωποι δεν εννοώ αυτούς που σκέφτονται αλαζονικά και θέλουν να παίρνουν πρώτο μισθό τουλάχιστον 2000 ευρώ-γιατί ακούμε και κάτι τέτοια λογάκια. Εννοώ όλους εμάς που θέλουμε να παλέψουμε για ένα καλύτερο μέλλον, που θέλουμε να εργαστούμε και να πετύχουμε και που αναγνωρίζουμε την προσφορά μεγαλύτερων συναδέλφων και τους χρειαζόμαστε συνοδοιπόρους. Πλέον δεν έχει σημασία η γνώση, η ειδίκευση, η προσπάθεια, η βελτίωση και η ελπίδα για δημιουργία! Αυτό φαντάστηκατε ότι μετράει για ένα νέο άνθρωπο που αγωνιά να σπουδάσει, να μάθει και να αξιοποιήσει τις γνώσεις σε μια αντίστοιχη ή όχι, δουλειά; Να σας ενημερώσω πως κάνετε λάθος και μάλιστα μεγάλο, κοινώς γελαστήκατε...
Αυτό που μετράει είναι η προϋπηρεσία και μόνο αυτή. Δεν έχει σημασία που δεν μπορείς να την αποκτήσεις αν δε σε προσλαμβάνει κανείς για να αποδείξεις τι μπορείς και τι όχι να κάνεις! Ούτε έχει σημασία που πρέπει να αντιμετωπίσεις τις "κλίκες" του εργασιακού σου τομέα για να μπορέσεις, μετά από δύο χρόνια που θα παίζεις το τσιράκι, να πάρεις προαγωγή σε ένα άβουλο ον, που θα μεταφέρει φακέλους από το γραφείο 3 στο γραφείο 4 και θα προσπαθεί να κρυφακούσει για να μάθει κάτι για τη δουλειά. Σημασία έχει να είχες γεννηθεί ήδη 40+. Μόνο αυτή η ηλικία είναι αποδεκτή στον επαγγελματικό κόσμο. Αν είσαι νεότερος δε γνωρίζεις, δεν προσπαθείς, δεν αξίζεις...
Αυτό που πληγώνει όμως περισσότερο εμάς τους νέους είναι το τελευταίο. Γιατί κάποια στιγμή, κάπως θα την αποκτήσουμε την προϋπηρεσία, έστω και εθελοντικά, κάπως θα ανεχτούμε να κάνουμε όλες τις χαμαλοδουλειές μέχρι να φτάσουμε σε ένα σημείο που ουσιαστικά μπορούμε να βοηθήσουμε. Όμως πώς θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε όλους εκείνους τους "καταξιωμένους" που δε μας δείχνουν καμία εμπιστοσύνη, που δε μας αποδέχονται στην εργασία και που παλεύουν να μην εργαστούμε ποτέ; Για ποιο λόγο μας πολεμούν αντί να μας συμβουλεύουν, να γίνουν οι μέντορές μας και να μας βοηθήσουν να μάθουμε και να εξελιχθούμε; Πώς θα προχωρήσουμε όταν αυτοί που πρέπει να μας τραβήξουν προς τα πάνω μας σπρώχνουν προς τα κάτω;
Δεν υπάρχει λόγος για τέτοια απαξίωση απέναντι στους νέους ανθρώπους, ούτε θα πρέπει να ταυτίζουμε το νεαρό της ηλικίας με την ανικανότητα. Στο κάτω κάτω τί κακό θα πάθουν οι μεγαλύτεροι και καταξιωμένοι συνάδελφοί μας-που δε μας εμπιστεύονται, αλλά ούτε και μας βοηθούνε-αν σταθούν αρωγοί στα πρώτα μας βήματα και μας μεταλαμπαδεύσουν την εμπειρία και τις γνώσεις τους; Τί φοβούνται τελικά;

ΟΜΑΔΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ "ΔΩΔΕΚΑ"

Μέσα από το blog http://dodeka-book.blogspot.com σας παρουσιάζουμε το πρώτο διαδικτυακό, ομαδικό μυθιστόρημα. Ύστερα από πολύ καιρό, μεγάλη συζήτηση και πολλές διαφοροποιήσεις φθάσανε οι συγγραφείς λίγα μέτρα πριν από την υλοποίηση... Ως γνωρίζοντες από την αρχή τι πάνε να κάνουνε, πως θα το κάνουνε και πως θα το υποστηρίξουνε, "δουλεύουνε" αρκετές εβδομάδες τον αρχικό μύθο, τα πρόσωπα, τον τίτλο, τους στόχους, την έκδοση σε χαρτί και την ιντερνετική διαδικασία. Προς το παρόν εσείς θα μπορείτε να διαβάζετε αποσπάσματα (μέρη) των κεφαλαίων και να στέλνετε τα σχόλια σας στο παραπάνω blog. Σας περιμένουνε όλους να τους πείτε τη γνώμη σας...

3ος Γύρος λίμνης "Ρυθμός ζωής"

Έκθεση εικαστικών έργων στα Ιωάννινα.

Στα πλαίσια του 3ου Γύρου της Λίμνης η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ιωαννίνων διοργανώνει έκθεση εικαστικών έργων ( 13-18 Σεπτεμβρίου 2009). Η θεματική της έκθεσης είναι η λίμνη, η ιστορία και οι θρύλοι της. Οι ενδιαφερόμενοι καλλιτέχνες μπορούν να συμμετέχουν με ένα έως τρία έργα μέγιστων διαστάσεων 2Χ3μ. και πρέπει να αποστείλουν μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου βιογραφικό σημείωμα και φωτογραφία του έργου τους(με τις διαστάσεις του) στη Διεύθυνση Πολιτισμού, Τουρισμού, Αθλητισμού, Παιδείας και Νέας Γενιάς της Νομαρχίας Ιωαννίνων. Τηλ. επικοινωνίας 2651087220 και 2651087419.


Βραδιά Λόγου στα Ιωάννινα.

Στα πλαίσια του 3ου Γύρου της Λίμνης η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ιωαννίνων διοργανώνει βραδιά Λόγου και Τέχνης στις 16 Σεπτεμβρίου 2009. Η θεματική της βραδιάς είναι η λίμνη Παμβώτιδα , η ιστορία και οι θρύλοι της. Οι ενδιαφερόμενοι λογοτέχνες πρέπει να αποστείλουν μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου ποιητικό έργο (έως 30 στίχους) ή πεζό κείμενο (έως 1000 λέξεις) καθώς και βιογραφικό σημείωμα στη Διεύθυνση Πολιτισμού, Τουρισμού, Αθλητισμού, Παιδείας και Νέας Γενιάς της Νομαρχίας Ιωαννίνων. Τηλ. επικοινωνίας 2651087220 και 2651087419

Μουσειολογία και συμφέροντα...

Από αρχαιοτάτων χρόνων η εργασία προϋπέθετε τη σύμπραξη-με οποιοδήποτε τρόπο-δύο ή περισσοτέρων συνήθως, ατόμων, του εργοδότη και του εργαζομένου/-μένων. Ο πρώτος ήταν και είναι αυτός που αποφασίζει τι θέλει, πως το θέλει και πόσο πληρώνει. Ο δεύτερος είναι αυτός που ακολουθεί τις διευκρινίσεις του πρώτου και ξεκινά την υλοποίηση του έργου.
Στην περίπτωση του μουσειολόγου, ο πρώτος είναι ο Κύριος του έργου, ο οποίος μπορεί να είναι φυσικό πρόσωπο νομικού ή ιδιωτικού δικαίου. Ο Κύριος του έργου, λοιπόν, αποφασίζει τι είδους μουσείο θέλει, σε ποιο κοινό απευθύνεται, τις προσδοκίες έχει και ποιος θα είναι ο προϋπολογισμός του έργου. Όλα αυτά είναι και ακούγονται λογικά. Ο μουσειολόγος βασιζόμενος σε όλα τα παραπάνω διεκπεραιώνει τη μελέτη για το θεωρητικό στήσιμο του μελλοντικού μουσείου.
Κάπου εδώ, όμως προκύπτει το πρόβλημα του συμφέροντος από τον Κύριο του έργου, του οποιαδήποτε συμφέροντος που μπορεί να αφορά στα οικονομικά, στο βόλεμα κάποιων ατόμων, στην αποφυγή δυσαρέσκειας των δωρητών των αντικειμένων, στην αποφυγή απομάκρυνσης από το κτίριο που είναι μέχρι στιγμής ο Κύριος του έργου και που θα γίνει μουσειακός χώρος κ.α.
Όταν αναλαμβάνεις, όμως, μια εργασία, η οποία από την αρχή βασίζεται σε κανόνες και προβληματισμούς που προκύπτουν στη συνέχεια για ποιο λόγο θα πρέπει να μειώσεις την παραγωγικότητα και την επιτυχία του έργου για τα μικροσυμφέροντα μερικών;
Πρέπει να υπάρχει ένα όραμα για το μέλλον που να μην υπακούει σε ανθρώπους και καταστάσεις, ειδικά αυτές της μικροπολιτικής, αλλά σε ένα πολιτισμό και μια κουλτούρα, σε μια ελπίδα για ένα ωριμότερο και καλύτερο αποτέλεσμα στη γνώση και την ψυχαγωγία...