Μουσειολογία και ζωή!

Η επιστήμη της μουσειολογίας παρουσιάζει πολλά κοινά στοιχεία με τη ζωή. Η πρώτη, όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο, σχεδιάζει ένα μουσείο ή μια έκθεση, με απώτερο σκοπό την επίτευξη της επικοινωνίας με τον επισκέπτη. Η έρευνα και μελέτη της συλλογής, η γνώση και αντίληψη του χώρου, η σύνθεση και σύνδεση διαφορετικών παραμέτρων(θέση, προσβασιμότητα, τιμές, επισκεψιμότητα, ομάδες κοινού, εκπαιδευτική αξία, προϋπολογισμός κ.α.), η ικανοποίηση του Κυρίου του έργου, η θεωρητική παρουσίαση του εκθεσιακού και μουσειακού χώρου, ο διαχωρισμός των ενοτήτων και η κατανομή των αντικειμένων σε αυτές, η αρχιτεκτονική παρουσίαση του μουσειολογικού σκεπτικού και η επιλογή των υλικών, των χρωμάτων, των κειμένων και των φυλλαδίων έχουν ένα και μοναδικό στόχο: να περάσουν το μήνυμα στον επισκέπτη. Και μάλιστα να το περάσουν σωστά. Να καταλάβει ο επισκέπτης αυτό που θέλει ο μουσειολόγος ή τουλάχιστον-δεδομένου ότι έχουμε επισκέπτες διαφορετικών γνωστικών και αντιληπτικών επιπέδων-να κατανοήσει το μήνυμα που είναι πιο κοντά στην κεντρική μουσειολογική ιδέα. Τότε θεωρείται επιτυχημένη μια μουσειολογική προσπάθεια.
Τότε θεωρείται επιτυχημένη και η ζωή. Όταν το φαίνεσθαι ταυτίζεται με το είναι και το θεωρείν. Και θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ. Το φαίνεσθαι είναι η εικόνα που έχουν οι άλλοι για τον εαυτό μας, αυτό που αντιλαμβάνονται βάσει της συμπεριφοράς μας, της αντίδρασής μας, των ιδεών και των απόψεών μας. Το είναι είναι αυτό ακριβώς που είμαστε. Το φαίνεσθαι, λοιπόν και το είναι δεν έχουν τη δυνατότητα πάντα να ταυτίζονται. Όταν συμβαίνει αυτό είναι πραγματικά άξιο λόγου, καθώς αυτό που όντως είμαστε, αυτό ακριβώς αντιλαμβάνονται και οι άλλοι γύρω μας ότι είμαστε. Τέλος, το θεωρείν είναι η εντύπωση που έχουμε για τον εαυτό μας, ο άνθρωπος που νομίζουμε ότι είμαστε και δείχνουμε προς τα έξω. Όταν και τα τρία ταυτίζονται το μήνυμα του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας γίνεται αντιληπτό, όπως θέλουμε να γίνει. Το μήνυμα της ζωής μας περνά «σωστά» στον άλλο.
Το είναι αντιστοιχεί στην αληθινή προσωπικότητα και το χαρακτήρα ενός ανθρώπου, στο κεντρικό μήνυμα που θέλει και πρέπει να αναδείξει ο μουσειολόγος. Το θεωρείν είναι αυτό που πιστεύει κάποιος ότι είναι, είναι αυτό που πιστεύει ο μουσειολόγος ότι θα δείξει στον επισκέπτη. Το φαίνεσθαι είναι η εικόνα του ανθρώπου που βγαίνει προς τα έξω, η εικόνα του μουσείου προς το κοινό. Όταν αυτά τα τρία ταυτίζονται δεν υπάρχει σύγχυση, περνάει το μήνυμα σωστά. Όταν, όμως, υπάρχουν τρεις διαφορετικές εικόνες του ίδιου ανθρώπου και τρία διαφορετικά μηνύματα της ίδιας έκθεσης, τότε πόσο αντιληπτή θα είναι αυτή στον επισκέπτη;

Ομαδικό μυθιστόρημα «ΔΩΔΕΚΑ»

Μια ιστορία για την αλήθεια που κρύβουμε μέσα μας

Δώδεκα άνθρωποι, δώδεκα ξεχωριστές προσωπικότητες, η καθεμία με τις δικές της «λεπτομέρειες», τις διαστάσεις, τις σπουδές, τα ενδιαφέροντα, την καριέρα, τις ελπίδες, τους φόβους, τις ασχολίες, δώδεκα ξεχωριστά άτομα που δεν είχαν ποτέ βρεθεί κάπου όλα μαζί, έτρεξαν το καλοκαίρι του 2009 μια ιδιαίτερη, πρωτότυπη πνευματική σκυταλοδρομία.

Έγραψαν ένα μυθιστόρημα. Κομμάτι-κομμάτι. Εκκίνηση πήρε ο Μίλτος Γήτας, έτρεξε τη διαδρομή του, έδωσε τη σκυτάλη στην Παυλίνα Κωνσταντάρα κι εκείνη συνέχισε να τρέχει στην ίδια διαδρομή, αλλά με τα δικά της βήματα, έδωσε τη σκυτάλη στην Εύη Γνωστοπούλου, που συνέχισε το τρέξιμο στα ίδια χνάρια αλλά με τα δικά της παπούτσια, πέρασε τη σκυτάλη στον Βαγγέλη Αυγουλά, που συνέχισε να τρέχει με τη δική του αναπνοή, και μετά η Ράνια Αηδώνη και μετά η Μαρίνα Καρπόζηλου, η Χριστίνα Κόλλια, η Μαρία Κατούφα, η Ελίνα Οικονόμου, ο Μιλτιάδης Δημητρίου, η Ελένη Βασιλοπούλου, ώσπου ο τελευταίος δρομέας, ο Δημήτρης Κωνσταντάρας, τερμάτισε.
Το Δώδεκα είχε γεννηθεί. Η ιστορία του είχε γραφτεί. Τα δράματά του είχαν παιχτεί. Οι ήρωες του, η Ζωή, η Ελένη, ο Έκτορας, ο Θωμάς, ο Αντρέας, η Χρύσα, η Ασπασία, είχαν ζωντανέψει.
Καθένας αναγνώστης που θα διαβάζει το Δώδεκα θα του ξαναδίνει ψυχή. Και ζωή. Θα ξαναδίνει ζωή στα όνειρα, στη μορφή, στον έρωτα, στις σκέψεις, στις αποφάσεις, στις ενέργειες, ακόμα και στο θάνατο, όπως ακριβώς οι ήρωες της ιστορίας.
Καθένας αναγνώστης θα γίνεται κομμάτι του Δώδεκα και συνέχειά του.
Όπως άλλωστε οι 12 συγγραφείς του.

Επιμέλεια κειμένου: Δημήτρης Κωνσταντάρας
Εκδόσεις: Εμπειρία Εκδοτική
Σειρά ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Κυκλοφορεί από την Εμπειρία Εκδοτική την 1η Μαρτίου

Χριστουγεννιάτικες σκέψεις...

Κάθε χρόνο αυτές τις μέρες μας πιάνει μια μελαγχολία, μια αίσθηση μοναξιάς και έλλειψης κάποιου πράγματος που δεν μπορούμε ακριβώς να το προσδιορίσουμε. Μπορεί απλά να είναι η μελαγχολία και "κατάθλιψη" των Χριστουγέννων ή ο απολογισμός της χρονιάς και της ζωής που πέρασε. Τι κάναμε; Τι δεν κάναμε; Για τι μετανιώσαμε και για τι δεν πρέπει να μετανιώνουμε;
Τελικά τι είναι αυτό που μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους και ως που οριοθετούμε τα πρέπει, τα μη, τα γιατί, τα μήπως;
Κάθε χρόνο, τις τελευταίες μέρες του απολογισμού και με την ελπίδα για μια νέα και καλύτερη χρονιά ίσως πρέπει να αναλογιστούμε πως να αλλάξουμε-αν χρειάζεται-τους εαυτούς μας, να βρούμε το νόημα στα πράγματα που θέλουμε και να βάλουμε τις προτεραιότητες όπως επιθυμούμε. Εξάλλου με τους εαυτούς μας θα περάσουμε και τη νέα χρονιά και τις επόμενες. Είναι καιρός πλέον να συμβώνουμε αρμονικά και ειρηνικά με τις πράξεις και τις σκέψεις μας, τις πιθανότητες και τις σιγουριές μας, τα αρνητικά και τα θετικά μας!
Καλή χρονιά σε όλους με υγεία, ευτυχία και επιτυχία...

Παρουσίαση βιβλίου- "Επαφή"

To βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης Ιωαννίνων και οι εκδόσεις Σοκόλη-Κουλεδάκη σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Μίλτου Γήτα με τον τίτλο "Επαφή", την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 7:00 μ.μ.

Ποιήματα θα απαγγείλει η ηθοποιός Θεοδώρα Τζήμου

Η αρχή της ενδεχομενικότητας

Η αρχή της ενδεχομενικότητας βασίζεται στην αντίληψη και αποδοχή της πιθανότητας να γίνει ή να μη γίνει κάτι όσο περίεργο ή ακατόρθωτο φαίνεται και στην αρχή της συνειδητοποίησης ότι η πιθανότητα αυτή υπάρχει περίπτωση να γίνει πραγματικότητα.
Είναι η αρχή του "μπορεί", όπως πολύ σωστά ανέφερε ένας "σοφός" μου φίλος πριν από λίγες ημέρες. Η αρχή, λοιπόν, αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την αρχή της απόλυτης σιγουριάς που βίωσε και συνεχίζει να βιώνει η προηγούμενη γενιά! Η γενιά του:"σε ένα χρόνο παντρεύομαι", "σε δύο χρονάκια το πολύ θα έχω διοριστεί", "σπούδασε βρε παιδάκι μου σίγουρα θα βρεις δουλειά", "εγώ στην ηλικία σου είχα κάνει ήδη και τον Κωστάκη, εσύ τι περιμένεις;" και άλλα πολλά παρόμοια που όλοι της γενιάς μου έχουμε ακούσει!
Υπάρχει το ενδεχόμενο να γίνουν όλες οι προτάσεις-ευχές των γονιών μας πραγματικότητα. Υπάρχει όμως, και το ενδεχόμενο να μη γίνουν, να μην μπορείς να σπουδάσεις, να μη μπορείς να βρεις δουλειά, να πάρεις την απόφαση να εγκαταλείψεις τα όνειρα σου και τις επιθυμίες σου, να μη θέλεις να παντρευτείς και να κάνεις παιδί που θα τρέφεται με το "έμβασμα" που θα στέλνει ο μπαμπάς και η μαμά κάθε μήνα για να βοηθήσουν τα παιδιά στο πρώτο τους ξεκίνημα, να λιποψυχήσεις, να παλέψεις, να εγκαταλείψεις, να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, να πάρεις λάθος ή σωστές επιλογές...
Το μόνο που θα πρέπει να είναι σίγουρο στην αρχή της ενδεχομενικότητας είναι να σκεφτείς όλα τα ενδεχόμενα...

Για ποια ειδίκευση μιλάμε ακριβώς;

Τα παλιά τα χρόνια-που θα έλεγε και η γιαγιά μου-υπήρχε ένας άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Κι αυτό όχι γιατί πάντα ήταν άξιος αλλά γιατί λίγοι είχαν σπουδάσει και είχαν αποκτήσει ειδίκευση σε συγκεκριμένο αντικείμενο. Κατά συνέπεια ο "σπουδαγμένος" έπρεπε να βρει τη λύση σε όλα τα προβλήματα και να αναλάβει αρμοδιότητες που δεν είχαν πάντα σχέση με το επάγγελμά του.
Σήμερα όμως, ζούμε στον 21ο αιώνα και τα πράγματα θα έπρεπε να έχουν αλλάξει...Δυστυχώς, πριν λίγο συνειδητοποίησα ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ένας συντηρητής στην πόλη μου ανέλαβε να σχεδιάσει και να οργανώσει ένα μουσείο, μια περιοδική και περιοδεύουσα έκθεση ζωγραφικής και φυσικά να γράψει το απαραίτητο κειμενικό υλικό. Άρα, εγώ, ως μουσειολόγος μπορώ να κάνω τα σχέδια του κτιρίου του μουσείου και ο αρχιτέκτονας θα μπορούσε να κάνει τη συντήρηση...
Επομένως, θα πρέπει όλοι όσοι έχουμε σπουδάσει τόσα χρόνια, όσοι ξοδέψαμε χρόνο και χρήμα και προσπαθούσαμε να πάρουμε πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά να αναγνωρίσουμε τη ματαιότητα των κόπων μας;
Για ποια ειδίκευση και γνώση μιλάμε επιτέλους στην Ελλάδα του σήμερα όταν ένας άνθρωπος-με δύο γνωστούς παραπάνω-μπορεί να "αντικαταστήσει" πολλούς; Και επιτέλους δεν πρέπει να είναι θέμα γνώσεων και ικανοτήτων η εκάστοτε εργασία;

Παρουσίαση βιβλίου- "Απόηχος της μάχης"

Η Ελίνα Οικονόμου σας προσκαλεί στην παρουσίαση της πρώτης της ποιητικής συλλογής με τίτλο «Απόηχος της Μάχης» που θα γίνει την Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009, ώρα 19:00 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης (Σπύρου Κατσαδήμα 7, Ιωάννινα).

Θα μιλήσουν:
Δέσποινα Παπαστάθη, Φιλόλογος
Μίλτος Γήτας, Ποιητής-Συγγραφέας



BIOΓΡΑΦΙΚΟ:
Η Ελίνα (Ευαγγελία) Οικονόμου γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1985. Σπούδασε Ιστορία Τέχνης στο τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ενώ τώρα φοιτά στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ξεκίνησε να γράφει ποιήματα σε ηλικία 16 ετών. Το βιβλίο "Απόηχος της μάχης" αποτελεί την πρώτη της ποιητική συλλογή.